கவிதை, கவிதையைத் தவிர வேறில்லை..4

.
கவிதை செய்வதென தீர்மானித்தபின்
கை நழுவும் சொற்கள்
வந்து வந்து
கண் சிமிட்டிப் போகின்றன‌
கவிதையைக் கைவிடுவதென தீர்மானித்தபின்..

எனக்கும்
சொற்களுக்குமான‌
இவ்விளையாட்டில்
ஒப்புக்குச் சப்பாணியாய்
விழி பிதுங்கி நிற்கிறது
கவிதை..!
.
.

கவிதை, கவிதையைத் தவிர வேறில்லை..3

அடர்ந்த வனங்களின்
நீண்ட இருள்பாதைகளைப் போல்
கவனமாய்க் கடக்க வேண்டியிருக்கிறது
வெகு நேர்த்தியாய் செய்யப்பட்டிருக்கும்
கவிதைகள் சிலவற்றை..

கவிதை, கவிதையைத் தவிர வேறில்லை..2

.
சொற்களில் இறங்கி
கவிதைகளைத்  தேடுபவர்கள்
சிலவற்றைக் கண்டு கொள்கிறார்கள்..
எஞ்சியவை
மர்மமாய்ப் புன்னகைத்தபடி
மறைவாய் நிற்கின்றன
சொற்களுக்கு வெளியே..
.
.

கவிதை, கவிதையைத் தவிர வேறில்லை..1

அடுத்த கவிதைக்கென

தேடிக் கொண்டிருக்கையில்

தோட்டத்துக் குயில்

உதிர்த்துச் செல்கிறது

சொற்கள் சிலவற்றை..

அவற்றைக் கொண்டு

நிலவையெழுத

எத்தனிக்கையில்

அவை பறந்து செல்கின்றன

பட்டாம் பூச்சிகளென..

பின்

உறங்கும் பூனைக்குட்டியின் 

வெதுவெதுப்பான 

தழுவலைச் சொல்ல முயன்று

அதனின்றும்

வெளியேறுகின்றன அச்சொற்கள்..

தோட்டத்துக் குயில்

நிலவு

பட்டாம்பூச்சிகள்

பூனைக்குட்டி

என ஒவ்வொன்றாக

முயன்று தோற்றபின்

இறுதியில்

தன்னையே எழுதிக் கொள்கிறது 

இக்கவிதை..!        

.

.  

    

செய்வது இன்னதென அறியாதிருக்கிறாய்..

தெருவோரமாய்க்

குவித்து வைக்கப்பட்டிருக்கும்

மணலைச்

சிதறடித்து விளையாடும்

சிறுவர்களைப் போல 

உன் பார்வையால்

சிதறடித்து விடுகிறாய்

என் கவனம் மொத்தத்தையும்..

சிதறியவற்றைச் சேகரித்து

பின் நான் கட்டும்

மணல் வீடுகளையோ 

அதே சிறுவர்களின் ஆர்வத்தோடு

கலைத்துப் போடுகிறாய்

உன் புன்னகையால் மீண்டும்..

உன் செயல்கள் எதுவாயினும்

சேதமுறுவதென்னவோ 

நானாகவே இருக்கிறேன்..

பா(வம்)வி நீயோ

செய்வது இன்னதென

அறியாதிருக்கிறாய் இன்னும்..!

.

.

            

நான் விரும்பாத கதைகள்..

'ஒரு ஊரில்' எனத் தொடங்கி

குழந்தைகளை குதூகலிக்கச் செய்யும்

கதைகளைப் போலில்லை 

உனது கதைகள்..

மாறாக 

ஓலமிடும் ஓநாய்கள்

நிறைந்ததாகவே இருக்கின்றன

அவையெப்போதும்..

ஓநாய்களின்
வாயில் வடியும் குருதியோ

உன்னுடையதாகவே இருக்கிறது 

உன் எல்லாக் கதைகளிலும்..  

உனது கதைகள்
யாருடைய கவனத்தையும்
ஈர்ப்பதற்கென
இட்டுக் கட்டப்பட்டவையல்ல
என்கிறாய்..

மேலும் சொல்கிறாய்
அவை
உனது கண்ணீராலும் குருதியாலும்
எழுதப்பட்டவை என்று..

இறுதியாய்

உன் மீது

இரக்கம் கொள்ளச் செய்வதாகவே

முடிகின்றன

உன் கதைகள் ஒவ்வொன்றும்..

என்றாலும்

நான் விரும்புவதேயில்லை

குழந்தைகள் விரும்பாத

கதையெதையும்..

.

.

கற்களும் பூக்களும்..

.

ஒவ்வொன்றாய்ச் சேகரிக்கிறேன்

என் மீது எறியப்பட்ட 

உங்களின் கற்களை..

என் குருதி தோய்ந்திருக்கும்

அவற்றில் சில

சுமந்து வந்திருக்கலாம்

எறியப்பட்டதற்கான நியாயங்களை..

எஞ்சியவை   எறியப்பட்டதற்கான

காரணங்களை நீங்களே அறிவீர்கள்..

சேகரிக்கப்படும் இக்கற்கள் 

உங்கள் மீது

திருப்பி எறிவதற்கல்ல;

இன்னொரு முறை

எவர் மீதேனும்

உங்களால் எறியப்படாமலிருக்க..

 

மேலும்

என் மீது எறியப்படும்

ஒவ்வொரு கல்லுக்கெனவும்     

பூக்களைத் திருப்பியளிக்கிறேன்

உங்களுக்கு..

இருந்தபோதிலும்

தொடர்ந்து நீங்கள்

எறிந்துகொண்டேயிருக்கிறீர்கள்
கற்களை..

நானும் 

வளர்த்துக் கொண்டேயிருக்கிறேன்

என் தோட்டம் நிறைய

பூக்களை..  

.

. 

உனது சொற்கள்

.

.

எங்கிருந்தும் களவாடப்படாத 

சொற்களைக் கொண்டு 

உனக்கான கவிதையைப் படைத்திருப்பதாய்ப்  

பெருமிதம் கொள்கிறேன்..

முறுவலிப்புடன் 

நீ மறுதலிக்கிறாய்-

அவை உன்னிடமிருந்தே

களவாடப்பட்டவையென்று..

மௌனமாய்

தலை கவிழ்ந்து கொள்கின்றன

என் கவிதையில்

உன் சொற்கள்..!

. 

.

குறிப்புகளில் அடங்காதிருக்கிறது வாழ்க்கை..

.

எல்லோரும்
துரத்திக் கொண்டிருக்க

தொலைவில் ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது

வாழ்கை..!

 ...................................................................................

வாழ்க்கைக்கு
வெளியே இருக்கிறது

சுதந்திரம்;

சிறைப்பட்டிருக்கிறது வாழ்வு..!  

....................................................................................

ஒரு நதியென
ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது

வாழ்வு-

தாகமற்றிருக்கையில்..

தாகமுற்று

கடைசிச் சொட்டு வரை

பருகிட எத்தனிக்கையில்
அது உறைந்திறுகிப் போகிறது..!

...................................................................................

கிராம நகரங்களில் 

சிறகடிக்கும் வாழ்வு

சமயங்களில் பதுங்கிக் கொள்கிறது

காடு மலைகளில்..!

...................................................................................

நடைவண்டிகளைத் தரும் வாழ்வு

தேவைப்படுவோருக்கு

தரத் தவறுவதில்லை

கைத் தடிகளையும்..!

...................................................................................

தன் வாழ்க்கையை

எழுதுவதாய்த் தொடங்கியவர்கள்

எழுதி முடிக்கிறார்கள் 

பிறர்   வாழ்க்கையை..!

 ..................................................................................

வாழ்க்கை இருக்கிறது
ஏற்கனவே வரையப்பட்டவொரு

புராதன ஓவியமாய்..

காலம்

அதைக் கலைத்துப் போடுகிறது

ஒரு நவீன ஓவியமாய்..!  

...................................................................................

கடைசியில்

வாழ்க்கை என்பதுதான் என்ன?

தெரியவில்லை..

குறிப்புகள் எதிலும்

அடங்காதிருக்கிறது அது..! 

.

.

கனவில் உறங்கியவன்

கைகள் நிறைய பூக்களை ஏந்தியவாறு
அடிக்கடி என் கனவுகளில் வந்து போகிறாள்
சிறுமியொருத்தி..

வழக்கமாய்
பூக்களையெனக்குப் பரிசளித்த பின்
தன் பஞ்சு விரல்களால்
என் விரல்களைப் பற்றியவாறு
இட்டுச் செல்கிறாள்
தன் வீட்டிற்குள் என்னை..

மணலால் கட்டப்பட்டிருக்கிறது
அவள் வீடு..
இன்னதென அறியமுடியாத
வடிவமற்ற கிறுக்கல்களால் நிரம்பியிருக்கின்றன
அதன் சுவர்கள் முழுவதும்..

தன் ஓவியங்களென
அவற்றை அறிமுகப்படுத்தி மகிழ்கிறாள்
சிறுமி என்னிடம்..

வீடெங்கும் இறைந்து கிடக்கும்
பொம்மைகளிலிருந்து
தானே தேர்ந்தெடுத்த
ஒன்றிரண்டை மீளவும் பரிசளிக்கிறாள்
அவளெனக்கு..

களிமண்ணால் செய்யப்பட்டிருக்கும்
அவளது பொம்மைகள்
நான் முன்னெப்போதும் அறிந்திராதவை..

சட்டென நினைவு வந்தவளாய்
மீண்டும் என் விரல்களைப் பற்றியவள்
தன் தோட்டத்தைக் காட்டுவதாய்ச் சொல்லி
அழைத்துச் செல்கிறாள்  என்னை..

வளர்ப்பவரைத் தொடரும் நாயென
நானும் தொடர்கிறேன்  அவளை..

எல்லையற்ற வெளியென
பரந்திருக்கிறது  அவள் தோட்டம்..
கணக்கிலடங்கா
செடிகளும் மரங்களும்
பறவைகளும் விலங்குகளுமாய்
ஒரு வனத்தையும் ஒத்திருக்கிறது  அது..

சிறுமி
வழியெங்கும் எதிர்ப்படும்
பறவைகள் விலங்குகளிடம்
நலம் விசாரித்தபடியே நடக்கிறாள்
அதனதன் மொழிகளில்..

அவ்வப்போது அவள் கன்னங்களில்
முத்தமிட்டுச் செல்கின்றன
வண்ணத்துப் பூச்சிகள் சில..

திடீரென மின்னல் வெட்டி மழையடிக்க
என் விரல்களை உதறியவள்
தன் கைகளை நீட்டிச் சுற்றியவாறு
நடனமிடத் துவங்குகிறாள்
மழையில் நனைந்தபடி..

அடர்ந்த மரமொன்றின் அடியிலிருந்து
வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன்
ஏதும் செய்ய இயலாதவனாய்..

திடீரென பெய்த மழை
திடீரென நின்றும்  போக
சுணங்கிய முகத்துடன்
மீண்டும் என் விரல்களைப் பற்றுகிறாள்
மூன்றாம் முறையாக..

நெடுந்தூரம் வந்துவிட்டதில்
அயர்ந்து அமர்கிறேன் நான்..
அவள்
புன்னகைத்தவாறு அருகமர்ந்து 
என் தலையை வருடுகிறாள் வாஞ்சையுடன்;
தீயணைந்து தணிகிறேன் நான்..

மெல்ல என் தலையை
தன் மடியில் சாய்ப்பவள்
புரியாத மொழிதனில்
பாடலொன்றை இசைக்கவும்  தொடங்குகிறாள்..

சட்டென அரவங்களனைத்தும் அற்றுப் போக
பிரபஞ்சத்தின் ஒற்றைக் குரலாய்
ஒலித்துக் கொண்டிருக்கிறது அவள் பாடல்..

மரணத்தினும் மேம்பட்ட
உறக்கமொன்றினுள்
வெகு வேகமாய் மூழ்கிக் கொண்டிருக்கும்
அவ்வேளைகளில்
வெகு வேகமாய் வெளியேறிக் கொண்டுமிருக்கிறேன்
இப்பின்னிரவுகளின்   உறக்கத்திலிருந்து..
.
.